ستارگان هرگز نمی میرند

تو چیستی؟

setare-nemimirad — Sat, 31 Oct 2009 12:33:23 GMT

دروغ فاحش

setare-nemimirad — Wed, 16 Sep 2009 00:16:53 GMT

بس شنيدم داستان بي‌كسی بس شنيدم قصه‌ي دلواپسی

قصه‌ی عشق از زبان هركسی گفته‌اند از ني حكايت‌ها بسی

حال بشنو از من اين افسانه را داستان اين دل ديوانه را

چشم‌هايش بوی ازنيرنگ داشت دل دريغا سينه‌ای ازسنگ داشت

با دلم انگار قصد جنگ داشت گويی از با من نشستن ننگ داشت

عاشقم من ،قصد هيچ انكار نيست ليك ،با عاشق نشستن عار نيست

كار او آتش زدن ،من سوختن در دل شب ،چشم بر در دوختن

من خريدن ناز، او نفروختن باز ،آتش دردلم افروختن

سوختن در عشق را از بر شديم آتشی بوديم و خاكستر شديم

ازغم اين عشق مردن باك نيست خون دل هرلحظه خوردن باك نيست

آه می ‌ترسم شبی رسوا شوم بدتر از اين رسواييم ،تنها شوم

وای از اين صيد و آه و از آن كمند پيش رويم خنده ، پشتم پوز‌خند

بر چنين نا‌مهربانی ، دل مبند دوستان گفتند و دل نشنيد پند

خانه‌ای ويران‌تر از ويرانه‌ام من حقيقت نيستم ،افسانه‌ام

گرچه سوزد پر ،ولی پروانه‌ام فاش می ‌گويم ،كه من ديوانه‌ام

تا به كی آخر چنين ديوانگی پيلگی بهتر از اين پروانگی

گفتمش آرام جانی؟ ،گفت:نه گفتمش شيرين زبانی؟ ،گفت:نه

گفتمش نامهربانی؟ ،گفت:نه مي‌شود يك شب بمانی؟ گفت:نه

دل شبی دور از خيالش سر نكرد گفتمش ،افسوس او باور نكرد

خود نمی ‌دانم ،خدايا چيستم؟ يك نفر با من بگويد كيستم

بس كشيدم آه ،از دل بردنش آه،اگر آهم بگيرد دامنش

باتمام بی ‌كسی ‌ها ساختم وای بر من ،ساده بودم ،باختم

دل سپردن دست او ديوانگی ‌ست آه ،غيراز من كسی ديوانه نيست

گريه كردن تا سحر،كار من است شاهد من ،چشم بيمار من است

فكر می ‌كردم كه او يار من است نه، فقط درفكر آزار من است

نيتش از عشق، تنها خواهش است دوستت دارم، دروغی فاحش است

يك شب آمد زيرو رويم كردو رفت بغض تلخی در گلويم كرد و رفت

مذهب او ،هرچه باداباد بود خوش به حالش ،كاين قدر آزاد بود

بی ‌نياز از مستی می ،شاد بود چشم‌هايش مست مادرزاد بود

يك شبه از عمر سيرم كردو رفت من جوان بودم ، پيرم كردو رفت

دوباره تنها شده ام

setare-nemimirad — Sun, 09 Aug 2009 05:34:18 GMT

دوباره تنها شده ام،دوباره دلم هوای تو را کرده.

خودکارم را از ابر پر می کنم و برایت از باران می نویسم.

به یاد شبی می افتم که تو را میان شمع ها دیدم.

دوباره می خواهم به سوی تو بیایم.تو را کجا می توان دید؟

در آواز شب اویز های عاشق؟

در چشمان یک عاشق مضطرب؟

در سلام کودکی که تازه واژه را آموخته؟

دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند،برای تو نامه بنویسم.

و تو نامه هایم را بخوانی

و جواب آنها را به نشانی همه ی غریبان جهان بفرستی.

ای کاش می توانستم تنهاییم را برای تو معنا کنم

و از گوشه های افق برایت آواز بخوانم.

کاش می توانستم همیشه از تو بنویسم.

می ترسم روزی نتوانم بنویسم و دفترهایم خالی بمانند

و حرفهای ناگفته ام هرگز به دنیا نیایند.

می ترسم نتوانم بنویسم و کسی ادامه ی سرود قلبم را نشنود.

می ترسم نتوانم بنویسم وآخرین نامه ام در سکوتی محض بمیرد

وتازه ترین شعرم به توهدیه نشود.

دوباره شب،دوباره طپش این دل بی قرارم.

دوباره سایه ی حرف های تو که روی دیوار روبرو می افتد.

دلم می خواهد همه ی دیوارها پنجره شوند و من تو را میان چشمهایم بنشانم.

دوباره شب ،دوباره تنهایی و دوباره خودکاری که با همه ی ابر های عالم پر نمی شود.

دوباره شب،دوباره یاد تو که این دل بی قرار را بیدار نگه داشته.

دوباره شب،دوباره تنهایی،دوباره سکوت،دوباره من و یک دنیا خاطره..

منم لیلی تو

setare-nemimirad — Thu, 09 Jul 2009 16:20:18 GMT

نگاهم می کنی و می گذری

بی آنکه بدانی در دلم چه می گذرد

نگاهت می کنم آهسته در دلم می گریم

با آنکه خوب می دانم مجنون دیگری هستی

اما چگونه بگویم که منم لیلی تو

در دل نامت را فریاد می زنم

آنچنان که بند بند تنم می لرزد

چه شب هایی که به امید دیدنت

ای عشق بی همتای من

در عالم رویا رها می شوم و تو می آیی

وعاشقانه مرا در آغوش می کشی

هزاران بار می گویی دوستم داری

و دستانم را می گیری

بی واهمه از چشمان بخیل روزگار

و پای می نهیم دست در دست هم

در دشت مهربانی خدا

اما افسوس که با آمدن سحر

تو دستانم را رها می کنی و به سوی او می روی

یکشنبه ی غم انگیز

setare-nemimirad — Wed, 10 Jun 2009 09:24:18 GMT

یکشنبه غم انگیز ...

تا شب دوام نمی اورم

در تاریکی و سایه ...

تنهایی مرا می ازارد

با چشمانی بسته تو از کنارم میروی

تو ارامیده ای و من تا صبح منتظر

سایه های مبهمی را میبینم از تو خواهش میکنم

به فرشته ها بگویی مرا در اتاقم تنها بگذارند

یکشنبه غم انگیز

چه بسیار شنبه ها تنها در سایه ها

و من امشب خواهم رفت

چشمانم چون شمع پر فروغی می درخشد

دوستانم برایم گریه نکنید که مزارم نور باران است

به خانه باز میگردم جانم به لب رسیده است

در سرزمین سایه ها تنها بخواب میروم

یکشنبه غم انگیز

gloomy sunday

setare-nemimirad — Wed, 29 Apr 2009 07:24:18 GMT

Sunday is gloomy

My hours are slumberless

Dearest the shadows

I live with are numberless

Little white flowers

Will never awaken you

Not where the black coaches

Sorrow has taken you

Angels have no thoughts

Of ever returning you

Wouldnt they be angry

If I thought of joining you?

Gloomy sunday

Gloomy is sunday,

With shadows I spend it all

My heart and i

Have decided to end it all

Soon therell be candles

And prayers that are said I know

But let them not weep

Let them know that Im glad to go

Death is no dream

For in death Im caressin you

With the last breath of my soul

I'll be blessin you

Gloomy sunday

Dreaming, I was only dreaming

I wake and I find you asleep

In the deep of my heart here

Darling I hope

That my dream never haunted you

My heart is tellin you

How much I wanted you

Gloomy sunday

یک لحظه...

setare-nemimirad — Thu, 19 Mar 2009 16:00:18 GMT

از کجا آغاز کنم بیان قصه ای که حکایت عظمت یک عشق است

عشقی که ساده و حقیقی ست و او برایم به ارمغان آورده است

امشب باز دلتنگم ، دلتنگم اما نه برای یک خاطره دور یا از طولانی شدن یک انتظار

سهم من از زندگی لذت لحظه هاست

من با لحظه ها زندگی می کنم

لحظه یک انتظار و انتظار یک لحظه

من با شیرینی یک لحظه شاد می شوم

و با تلخی یک لحظه دلتنگ

من از شیرینی لحظه ها سرشارم

لحظه ی سبز شدن یک چراغ ، لحظه ی یک گذشت ،

لحظه ی برقی که در چشم بی تابی می درخشد ...

لحظه باور معناست که بی هیچ حرفی میان دو نگاه

رد و بدل می شود ، لحظه باور زندگی ست

گاهی آرزو می کنم ... !

کاش هرگز نمی دیدمت تا امروز غــــــم ندیدنت را تحمل کنم

کاش نگاهت آنقدر زیبا نبود که امروز آرزوی دیدن

یک لحظه از چشمانت را داشته باشم !!!

" کــاش چشــمان معــصومت بـه چشــمانــم خیـــــره نمی شــد "

کاش اينجا بودی

setare-nemimirad — Tue, 10 Mar 2009 09:33:18 GMT

کاش اينجا بودی

کاش در باغچه سبز دلم مي ماندی

کاش شعر غم من را

ز افق های غريب نگهم مي خواندی

کاش اينجا بودی

کاش گلهای فراق تو گهی مي پژمرد

کاش گنجشک دلت

در غم من مي آزرد

و جدايی مي مرد

کاش اينجا بودی...!!!

LOVE STORY

setare-nemimirad — Mon, 23 Feb 2009 12:35:18 GMT

Where do I begin to tell the story

Of how great a love can be

The sweet love story that is older than the sea

The simple truth about the love she brings to me

Where do I start

With her first hello

She gave a meaning to this empty world of mine

There'd never be another love another time

She came into my life and made the living fine

She fills my heart

She fills my heart

with very special things

With angel songs, with wild imaginings

She fills my soul with so much love

That any where I go

I'm never lonely

With her along who could be lonely

I reach for her hand. It’s always there

How long does it last

Can love be measured by the hours in a day

I have no answers now but this much I can say

I know I'll need her until the stars all burn away

And she'll be there

How long does it last

Can love be measured by the hours in a day

I have no answers now but this much I can say

I know I'll need her until the stars all burn away

And she'll be there

تو مرا خيلي زود شاعر کردي...

setare-nemimirad — Wed, 28 Jan 2009 09:21:18 GMT

امروز به اندازه تمام دلتنگي هايم شاعر مي شوم.

پيراهن غصه هايم را به تن مي کنم

و مي نويسم از تمام شمع هاي اميدي که در دالان قلبم خاموش مانده اند

و از پروانه هاي بي وفاي روزگار که با رفتنت آن ها مرا ترک گفته اند.

شاعر مي شوم

به اندازه اي که رنگ چشمان تو را در قاب نوشته هايم جاي دهم

و به آن ها بگويم امروز بي قرار تر از هميشه ام.

شاعر مي شوم به اندازه اي که لبخند تو را روي نوشته هايم بيابم

و ببينم آنها با حضور نامت در صفحات دفترم خوشحالند

و از نبودنت در صفحه روزگار نالان.

از تمام غصه هايي که پيچک وار ديواره قلبم را مچاله کرده اند

درمي يابم که شاعران بي قرارند.

بي قرار و محزون درست مثل ني و آن شاپرکي

که ديروز از پيرزن تنهاي قصه ها مي گفت.

شاعران تنهايند.

اين را امروز از باورهاي فرداهاي گذشته دانستم

از چشمان بي فروغشان که در فردا خشکيد.

پس من هم شاعر بودم.

از همان روزي که خانه خاکي را

بر گل ها و سنجاقکهاي روي زمين ترجيح دادي.

از همان روزي که چشم هايت را بستي و مهمان خاک گشتي

و همه اينها يک بهانه دارد

بهانه من رفتن توست. تو مرا خيلي زود شاعر کردي...خيلي زود.

*ستارگان هرگز نمی میرند*