نمي دانم آيا اگر ستاره ای انتظار فرياد كردنت را صبح نمي كرد،

 زيبايي باز جايي براي بودن داشت؟

 ديگرحرف از نبودنت نمي زنم هرگز...

 هراس آن دارم كه باشي و نماني!

 نكند عاشق نپنداريم! ...

 لب به دندان مي گزد عشق در سكوت افكارم!

 من به پاكي قلب پرستوي مهاجر هستم...

 افسوس پرواز نكرده كسي تا دلم،

 نگاهم،آلوده ي انتظاريست

 كه با آن تمام دنيا را گشته ام!

 اكنون چه كنم با معصيت از دست دادن لحظه هاي با تو...اما بي تو؟

 كه از آغاز تا ابديت معنا تو در آنجا آرميده اي...

 از من نخواه سكوت كنم من با تو خواهم ماند

  هر جا كه باشي هر چه كه باشی

از من نخواه سكوت كنم بگذار فريا د زنم كه مي توانم داشته باشمت

 از من نخواه لب بدوزم من مي توانم دوست بدارم

 سكوت نمی كنم می مانم

 كار من از آن گذشته كه از رويا هام بگذرم

 روياهای من آنقدر سر كش شده اند كه ديگر قادر به رام كردن شان نيستم

 متاسفم برايت من می مانم

 متاسفم سكوت نمی كنم

 نمی گذرم  می مانم

 اين را در ذهنت مرور كن او مي ماند

 او از من نمي گذرد سكوت نمی كند

 با همه وجودم سختي ها را تحمل ميكنم

 تو به اشك من توجه نكن اشك من بی اراده مي آيد

  فقط بدان که تا ابد با تو خواهم ماند