امروز هم احساس تنهایی میکنم 

و می خواهم با کوله باری از غم و عشق و امید بنویسم

 از دستان خالی از حقایقی که از آن گریزانم از دلی که شاید تا کنون اشتباه می کرده

 و بی خود دل خوش بوده !!!

احساس تنهایی فضای عشق آلود درونم را پر کرده است

 در این هنگام به دنبال کسی میگردم که حرفهای دلم را برایش بازگو کنم ،

 و اکنون بی پناه از همه کس و همه چیز می خواهم پناهی در آغوش کلمات بیابم !

به دنبال امیدی می گردم که مانند امیدواریهای گذشته نباشد

می خواهم کوه باشم استوار و شجاع همانطور که تو می خواهی !

ولی مگر می توان با روح خسته تا قعر زندگی تا قعر بودن و تا قعر زیستن بالا رفت!!

و روح مرده را صیقل داد،

اوج گرفتن نیاز به پر و بال سالم دارد

و روحی شادتر و بالاتر از هر شادی که در این جهان پوچ وجود دارد در حالی که من ...

سخت دلتنگم ، سخت غمگین و سخت افسرده !

پس آخرین گامهایم هدیه به تو که در پشت رنگین کمان آرزوهایم پنهان شده ای .

تو پایان مرا دیدی و رفتی!

به روی گونه تابیدی و رفتی .....

مرا با عشق سنجیدی و رفتی؟؟

تمام هستی ام نیلوفری بود ....

تو هستی مرا چیدی و رفتی  ..!!!

کنار انتظارت تا سحر گاه ... شبی همپای پیچک ها نشستم !!

تو از راه آمدی با ناز ...

آن وقت ،تمنای مرا دیدی و رفتی ؟؟؟

  شبی از عشق تو با پونه گفتم :

دل او هم، برای قصه ام سوخت ..

غم انگیزست ....

تو شیداییم را به چشم خویش فهمیدی و رفتی ؟؟؟

چه باید کرد این هم سرنوشتیست ..

ولی دل رابه چشمت هدیه کردم 

سر راهت که می رفتی تو آن را، به یک پروانه بخشیدی و رفتی؟؟

صدایت کردم از ژرفای یک یاس ...

نمی دانم شنیدی برنگشتی ؟؟ و یا این بار نشنیدی و رفتی ؟؟؟؟

نسیم از جاده های دور آمد ...

نگاهش کردم .....!! ولی چیزی به من نگفت ؟؟

تو هم در انتظار یک بهانه از این رفتار رنجیدی و رفتی ؟؟

دلم پرسید از پروانه یک شب: چرا عاشق شدی؟؟؟ درد عجیبیست !!!

    و یادم هست، تو یک بار این را زیک دیوانه پرسیدی و رفتی؟؟؟

تمام بغض هایم مثل یک رنج،شکست و قصه ام در کوچه پیچید..

 ولی تو از صدای این شکستن به جای غصه ترسیدی و رفتی؟؟

  کنار من نشستی تا سپیده ...

ولی چشمان تو جای دگر بود ....

و من می دانم آن شب تا سحرگاه ...

نگاران را پرستیدی و رفتی ....

شبی گفتی نداری دوست من را ؟؟؟

نمی دانی، که من آن شب چه کردم ....

خوشا بر حال آن چشمی که آن را

به زیبایی پسندیدی و رفتی .....

هوای آسمان دیده ابریست ؟؟؟

 تو تا بیراهه های بی قراری، دل من را کشانیدی و رفتی؟؟؟

   پریشان کردی و شیدا نمودی ...

  تمام جاده های شعر من را ...

رها کردی شکستی خرد گشتم

تو پایان مرا دیدی و رفتی؟

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را از نگاهش مي توان خواند

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد و دل خوش کرده ايم

که سکوت کرده ايم سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند بزرگ شده ايم

من ميگم منو شکستن چشم فانوسمو بستن

     تو ميگي خدا بزرگه ماهو ميده به شب من

من ميگم آخه دلم بود اونکه افتاده به خاکه

     تو ميگي سرت سلامت آينه ها زلال و پاکه

اينه که فاصله هارو نميشه با گريه پر کرد

     يکيمون بهار سرخوش يکيمون پاييز پردرد

من ميگم فاصله مرگه بين دستاي تو تا من

     تو ميگي زندگي اينه حاصل عشق تو با من

من ميگم حالا بسوزم يا که با غصه بسازم

     تو ميگي فرقي نداره من که چيزي نميبازم

من ميگم اينجارو باختي عمري که رفته نمياد

     تو ميگي قصه همين بود تو يه برگي توی اين باد

امشب از آسمان دیده ی تو  روی شعرم ستاره می بارد

در زمستان دشت کاغذ ها ٬ پنجه هایم جرقه می کارد

از سیاهی چرا هراسیدن ٬ شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند ٬ عطر خواب آور گل یاس است

دانی از زندگی چه می خواهم ٬ من تو باشم ...تو ... پای تا سر تو

زندگی گر هزار بار بود ٬ بار دیگر تو  ٬   بار دیگر تو

آری آغاز دوست داشتن زیباست ٬ اگر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نمی اندیشم ...

که همین دوست داشتن زیباست