دستها بالا بود

هرکسی سهم خودش را طلبيد.

سهم هر کس که رسيد، داغ تر از دل ما بود ولي نوبت من که رسيد،

 سهم من يخ زده بود!

 سهم من چيست مگر؟

يک پاسخ ؟ پاسخ يک حسرت!

 سهم من کوچک بود قد انگشتانم

عمق آن وسعت داشت وسعتي تا ته دلتنگيها

شايد از وسعت آن بود که بي پاسخ ماند!

اشتباهي كه همه عمر پشيمانم از آن

اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم

پيش از اين مردم دنيا دلشان درد نداشت ..... ؟!

خودمانيم ... !!!

زمين اين همه نامرد نداشت!

They gave him an overdose

of anesthetic and its fog

shut down his heart in seconds

I tried to hold him but he was

somewhere else For so much love

one of the principals is missing

,

it's no wonder we confuse love

with longing Oh I was thick

with both I wanted my dog

to live forever and while I was

working on impossibilities

I wanted to live forever too

I wanted company and to be alone

I wanted to know how they trash

a stiff ninety-five-pound dog

and I paid them to do it

and not tell me. What else

I wanted a letter of apology

delivered by decrepit hand

by someone shattered for each time

I'd had to eat pure pain I wanted

to weep not like a baby

in gulps and breath-stretching

howls but steadily like an adult

according to the fiction

that there is work to be done

and almost inconsolably

Hot love is soon cold

جالب است

 کسی سکوت را تفتیش نمی کند

برای سخنرانی یک لال

هورا نمی کشند!

کوری که ونوس را ندیده

 نسترن، اطلسی و یونجه

برایش فرقی نمی کند!

 مهم  ابی عشق  است

  که "مرده هزار ساله"  نیز

 انرا می فهمد...

شب آرامی بود

 می روم در ایوان، تابپرسم از خود

زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من

خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا

لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند ، و مرا برد،  به آرامش زیبای یقین

با خودم می گفتم :

زندگی،  راز بزرگی است که در ما جارست

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی

 که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

هیچ!!!

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

شعله گرمی امید تو را ،  خواهد کشت

زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است ، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی

ظرف امروز ، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با ، امید است

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ،

 به جا می ماند