روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                               

              من می شناختم او را ،

نام تو راهميشه به لب داشت ،                                   

           حتی در حال احتضار!

آن دل شكسته عاشق بی نام و بی نشان                             

        آن بی قرار،

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                               

            هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود   

و گفتگو نمی كرد جز با درخت سرو                               

                                در باغ کوچك همسايه !               

 شبها به كارگاه خيال خويش                                        

          تصويری از بلندی اندام می كشيد        

و در تصورش                                                 

 تصوير تو بلندترين سرو باغ را                

                                تحقير کرده بود...                                       

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                   

            او پاك زيست 
پاک تر از چشمه ی نور                                             

  ،همچون زلال اشک،           

 يا چو زلال قطره باران به نوبهار،                                       

آن كوه استقامت آن كوه استوار 

 وقتی به ياد روی تو می بود                                             

  می گريست !

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                  

      او آرزوی ديدن رويت را

حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت !                           

            اما براي ديدن توچشم خويش را

آن مرواريد سرشک غوطه ور آن چشم پاك را،                         

  پنداشت،              

                         آلوده است و لايق ديدار يارنيست!!!                      

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:                                 

آن لحظه ای كه ديده برای هميشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست                            

 شايد روزی اگر 

                          چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آيد !

اما اگر آمد به او بگو،

من به دعای آمدنش نشسته بودم...

ازتو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

 رفتم از کوی تو اما عقب سر نگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران ، وای به حال دگران

 

یاد داری که به من می گفتی               هیچ کس تنها تو ؟؟؟

من سخن های تو باور کردم                 اما تــــو .......؟!؟

 

شايد آن روز كه سهراب نوشت :

(( تا شقايق هست زندگي بايد كرد))

 خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

 بايد اينجور نوشت:

 هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجباریست ...

تو را هرگز نمی بخشم که بر باد فنا دادی

 همه رازو نیازم را به یک هرزه نگاه دادی

چقدر ساده دل من که برای بی وفایی  مرد

چقدر زیبا جواب خوبی ام را ناروا دادی

چه اندک بود احساس ام برای قلب نامردت

 جواب گریه هایم را با سکوتی بی صدا دادی!!!!!