واسه اینکه نمیشــه دیگه بیــام تولدت

گریه کن جداییا ما رو رها نمی کنن

آدمـــا انـــگار برای ما دعا نمی کنن

گریه کن حالا حالا ها ما باید جدا باشیم

بشیــنیم منتـــظر معجزه ی خدا باشیم

گریه کن منم دارم مثل تو گریه میکنم

به خدای آسمون هامون گلایه میکنم

گریه کن تو بختمون یه برف سنگین نیومد

این همه پرنده رد شد مـرغ آمیـــن نیومد

گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم

تنــــهایی برای سنگینــی غصه کم بودیم

گریه کن برای روزایی که خورشیدی نداشت

دلای من و تو که به فـــردا امیـــدی نداشت

گریه کن فکر کن دلیلی نداره فقط همین

واسـه ی فاصــــله که از آسمونه تا زمین

گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد

گرچـــــه تو تقویـــمامــون نبـودن این روزا زیاد

گـــریه کن بـــرای قولی که بهش عمل نشد

واسه مشکلاتی که بودشو هست حل نشد

گریه کن برای رویایی که قسمت نمی شه

یه شــبم سر خدا واســه ما خلوت نمیشه

گریه کن برای خوابا که فقط یه خواب بودن

واسـه آرزوهامون که همشون حباب بودن

گریه کن واسه خوشیهایی که نازل نمیشن

واسه اون دیوونه ها که دیگه عاقل نمیشن

گریـــه کــــن برای اولا که عاشقــــونه بود

حال هم رو پرسیدن فقط یه جور بهونه بود

گریه کن چون اون روزا مون دیگه تکرار نمیشه

دلامـــون به ســـادگی حاضـر به اقرار نمیشه

گریه کن غرور واسه دیوونگی یه سد شده

مرغ آمین دیده این صحنه رو تندی رد شده

گریه کن بذار تمام عقدهــات شسته بشه

حق داره آدم یه وقتا از خودش خسته بشه

گریه کن واسه همه واسه خودت برای من

تـــوی بارونـــی تریـــن ثانـــیــه حرفاتو بزن

گریه کن تا آینه شه باز اون چشای روشنت

واســه مونــدن لازمـــه فدای گریــه کردنت

نه پری قصه هستم در آفاق داستان

و نه قاصدکی در یک قدمی تو

من یک انسانم

کسی که همواره به یاد توست

سالهاست با رودخانه و آسمان زندگی می کنم

برای کفتران چاهی دانه می ریزم

و ماه را به مهمانی درختان دعوت می کنم

این تویی که مرا در تمام لحظات می بینی

می نویسم تا تمامی درختان سالخورده بدانند

که تو مهربانترین مهربانی

پس آرام و گرم می نویسم

دوستت دارم

من همه تن حقم کجاست ازاین تبار خسته ام

در همه جای این زمین هم نفسم کسی نبود

زمین دیار غربت است از این دیار خسته ام

کشیده سرنوشت من به دفترم خط عزا

از ان خطی که او نوشت به یادگار خسته ام

به گرد خویش گشته ام سوار این چرخ وفلک

بس است تکرار ملال ز روزگار خسته ام

دلم نمی تپد چرا به شوق این همه صدا

من از عذاب کوه بغض به کوله بار خسته ام

همیشه من دویده ام به سوی مسلخ غبار

از ان که گم نمی شوم در این غبار خسته ام

به من تمام می شود سلسله ی رو به زول

من از تبار حسرتم که از تباه خسته ام

قمار بی پرنده ایست قمار تلخ زندگی

چه برده و چه باخته از این غمار خسته ام...........