یکشنبه غم انگیز ...

 تا شب دوام نمی اورم

در تاریکی و سایه ...

 تنهایی مرا می ازارد

با چشمانی بسته تو از کنارم میروی

تو ارامیده ای و من تا صبح منتظر

سایه های مبهمی را میبینم از تو خواهش میکنم

به فرشته ها بگویی مرا در اتاقم تنها بگذارند

یکشنبه غم انگیز

چه بسیار شنبه ها تنها در سایه ها

و من امشب خواهم رفت

چشمانم چون شمع پر فروغی می درخشد

دوستانم برایم گریه نکنید که مزارم نور باران است

به خانه باز میگردم جانم به لب رسیده است

در سرزمین سایه ها تنها بخواب میروم

یکشنبه غم انگیز

از کجا آغاز کنم بیان قصه ای که حکایت عظمت یک عشق است

 عشقی که ساده و حقیقی ست و او برایم به ارمغان آورده است

 امشب باز دلتنگم ، دلتنگم اما نه برای یک خاطره دور یا از طولانی شدن یک انتظار

 سهم من از زندگی لذت لحظه هاست

  من با لحظه ها زندگی می کنم

  لحظه یک انتظار و انتظار یک لحظه

 من با شیرینی یک لحظه شاد می شوم

 و با تلخی یک لحظه دلتنگ

  من از شیرینی لحظه ها سرشارم

 لحظه ی سبز شدن یک چراغ ، لحظه ی  یک گذشت ،

  لحظه ی برقی که در چشم بی تابی می درخشد ...

 لحظه باور معناست که بی هیچ حرفی میان دو نگاه

 رد و بدل می شود ، لحظه باور زندگی ست

 گاهی آرزو می کنم  ... !

 کاش هرگز نمی دیدمت تا امروز غــــــم ندیدنت را تحمل کنم

 کاش نگاهت آنقدر زیبا نبود که امروز آرزوی دیدن

  یک لحظه از چشمانت را داشته باشم !!!

 " کــاش چشــمان معــصومت بـه چشــمانــم خیـــــره نمی شــد "

کاش اينجا بودی

کاش در باغچه سبز دلم مي ماندی

کاش شعر غم من را

ز افق های غريب نگهم مي خواندی

کاش اينجا بودی

 کاش گلهای فراق تو گهی مي پژمرد

 کاش گنجشک دلت

 در غم من مي آزرد

 و جدايی مي مرد

 کاش اينجا بودی...!!!

Where do I begin to tell the story

 Of how great a love can be